Vijf gedichten


Naar aanleiding van mijn werk heeft Ina Schroders-Zeeders gedichten gemaakt geïnspireerd op vijf schilderijen.




Thistle

Aphrodite in het distelveld


mist lijkt het nog lang vol te houden

een dag meer of minder zal alles bedekt zijn

met de mantel waaronder is liefgehad


voor het herfst werd

voor de winter kwam

voor de boer haar vergat


distels staan waar niemand ze ziet

omdat niemand er komt

maar de zon wil de grond terug


het pad ritst open, vruchtbaar ligt ze daar

en wacht dampend af hoe de boer

de distels trotseert


Weighing Sugar

wittebrood & honeymoon


geen werkelijkheid is wreder dan balans

het hebben van gelijk, het overtallige verwijderd

in woorden, in mensen

rigoureus ten bate van de symmetrie

in alles evenknie

net zoveel dag als nacht

voor de perfecte datum

twee van jouw vrienden als getuigen, twee van mij


soms slaan de schalen door

soms breekt de spiegel in twee helften

die elkaar niet willen zien

schept men met beide handen

die niet weten van elkaar

hoe zwaar de suiker weegt

hoe zoet het witbrood smaken moet

een weger heeft altijd gelijk


Paradise Lost

verloren paradijs


maak alles goed

nu wij het zijn verloren

nu wij de weg niet weten

en dolen in de nacht


van duistere verwachting

kun je hopen dat het meevalt

het groene water zweert

uit wonden van de aarde


er is zoveel van waarde

dat bloedt

en in de lucht verdampt

vergaat in onverschilligheid


maak dan iets goed

met zinnen die ons helen

met woorden eerder nooit zo neergezet

dat ze ons konden vinden


Skiere Sinne

De tussentijd


van binnen zie je er zo uit:

doorgroefd Fries landschap

zon ontberend, zilveraderen

doorklieven vette klei


dat daar ben jij, nog winterdood

met loden bloed en deels nog ongeboren

het vel strak, dorrend om je ribben

waar hoop je op? dat je ontsnappen kan?


dat iemand hier nog zaaien zal?

je weer tot leven wekt?

waar sta je als je alles hebt verloren

waar ben je tussen dood en klei?


in deze dagen wacht de boer

die over al regeert zijn kansen af

hij voedt de aarde,

zorgt voor lucht en zon


jij mens gedijt in deze tussentijd

jij mens van amper vlees en bloed

bent meer nog dan zijn vrucht

je eigen schepping, een verhaal


dat verder gaat

voorbij zijn stalen horizon

Waiting for Fresh Air


Asimov onder het bed


het is luchtledig tussen ons

vacu├╝m klampt jouw vel aan mijn huid

de julimaand versmelt onze gedachten

wij zijn een


niet meer uit elkaar te houden

en de kamer raakt steeds voller

met zware betekenis en verwachtingen

met jouw science fiction boeken


benauwend eerlijk

schuurt je lichaam tegen mij aan,

jij wil seks en ik wil lucht

buiten zijn de vogels vrij


hun vleugels wuiven koelte

ik voel je door mij heen gaan

het raam kan eindelijk open

frisse lucht waait over Asimov